Weerzien

zaterdag 16 mei: mijn oude middelbare school bestaat 60 jaar. Aanleiding voor een reünie. Daar staan we dan met een deel van onze klas op de trap van onze oude school. Die trap was vroeger hoog en de hoofdingang. Nu lijkt het een kaboutertrap en is de hoofdingang verplaatst.

Het is zo fijn iedereen weer te spreken. Net of de tijd heeft stilgestaan. Eigenlijk bizar. En passant is het ook een beetje een KPMG reünie, want het wemelt er van de oud collega's. Eric gaat mee naar Wijdewormer om te eten. Zware gesprekken en een hechte band.

Blazer

Zaterdag 16 mei 2009: de stad in om een blazer te kopen voor Erik. Hij gaat in augustus naar Mexico en de verplichte outfit is een blauwe blazer. In een goede herenmode zaak vinden we wat we nodig hebben. Het staat hem mooi. Op de terugweg zinkt me al het optimisme in de schoenen. Nog maar 2,5 maanden en hij is gewoon ver ver ver weg. Krijg tranen in mijn ogen.

Rust

Vrijdag 15 mei 2009: na afloop van een toch wel hectische Epic week - met vele overleggen, telefoontjes, rondjes door het huis - is het vrijdagavond. Ik kan geen pap meer zeggen. Besluit mijn 2 zoons "onder de arm" te nemen en uit eten met ze te gaan.

(afbeelding: www.entoen.nl)

Het is supergezellig. Allerlei onderwerpen passeren de revue. Leuk om te zien hoe ze ook samen veel plezier hebben. Gelukkig is strijdbijl die tijdje terug vooral voorbij kwam beetje begraven.

Knelpunten in stenen

Woensdag 13 mei 2009: met Pim gaan we de concept strategische vastgoed nota door. We formuleren "kapstokken" voor het vastgoed beleid, bijvoorbeeld dat we ruimten flexibel benutten.

(afbeelding: www.kapstokkenwinkel.nl)

En we proberen te kijken welke knelpunten erop treden bij moeilijk verplaatsbare functies met het oog op de groei van onze adherentie en zorgvraag. Het is een inspirerende middag.

Verpleegkundige van het jaar

dinsdag 12 mei 2009: de verpleegkundige van het jaar wordt bekend gemaakt in een feestelijke bijeenkomst. Hij werkt op de CCU en is al 37 jaar in dienst van het Spaarne. Hij snapt - zegt hij - niet waarom nu juist hij is gekozen. Maar uit het juryverslag blijkt het klip en klaar: neemt altijd nieuwe mensen op sleeptouw om ze het vak te leren, veel aandacht voor elke individuele patiënt, nog altijd helemaal up to date in zijn vak, enthousiast en loyaal. Kortom: een droomverpleegkundige.

En voor de computers op de afdeling heeft hij ook een panklare oplossing: "ik draai het scherm naar de patiënt toe en laat hem zien wat ik aan het invoeren ben over hem". Geweldig zo'n man!

Grote plannen

maandag 11 mei 2009: grote plannen heeft de gemeente met onze dorpskern. De scholen (onder- en bovenbouw nog gesplitst) moeten samengevoegd tot één brede school met de gymzaal eraan vastgeplakt. En als we toch bezig zijn ook het Dorpshuis daar weer aan vast. Om dat allemaal te financieren moeten er woningen worden gebouwd. Er is een voorlichtingsavond in het Dorpshuis over de voorlopige plannen. Het zou er bijvoorbeeld zo uit kunnen zien:

(afbeelding: SVP adviesbureau)

Beetje pech is dat al die bouwplannen naast mijn huis gaan plaatsvinden en dat waar nu een mooie boerderij uit 1890 staat dit nieuwbouwproject moet verrijzen. Veel weerstand tegen de sloop van de stolp vanuit het dorp. Ze willen mij in het bestuur van een stichting tot behoud van de boerderij, maar dat ga ik niet doen.

(afbeelding: SVP adviesbureau)

Duidelijk is dat wie bij A woont alle grote gebouwen bij B wil hebben. En raad eens wat de bewoners bij B willen?

Kan nog een boeiende tijd worden.

Live

maandag 11 mei 2009: half 6 in het ziekenhuis. We blijken al vanaf 4 over 5 live te zijn. Het ging uurtje sneller dan verwacht. Instructie aan het support team in het auditorium. Iedereen staat te popelen. Om 6 uur gaan ze het ziekenhuis in om uit te zwermen.

Van huis 2 flessen bubbels meegenomen om het moment te vieren.

Rondje door de kliniek. Iedereen is lekker aan het werk, er heerst serene rust.

In de loop van de ochtend druppelen ook alle artsen binnen. Er is veel ondersteuning. De meesten vinden vrij snel hun weg in het nieuwe systeem. Een klein aantal ziet het af en toe niet meer zitten. Groene shirts en amerikanen proberen hen weer snel op weg te helpen.

Het was een spannende dag. Overall: goed gelopen en geen grote rampen gelukkig. Op naar de 2e go live dag........