Rawson y Punta Tombo y Gaiman

30-12-2007 Ja om 8.00 u staan we alweer klaar voor de bus. We rijden als eerste naar Rawson, de hoofdstad van de provincie Chubut. Daar ligt een mega-zodiac klaar die ons de atlantische oceaan opbrengt. Volgens Jack 10% kans om dolfijnen te zien. Welnee Jack: 100% kans! Het is echt fantastisch de Tonina Overa (Commerson's Dolphin) schieten als duivels door het water rond de boot en komen heel vaak even boven. Het is echt een geweldig gezicht!! We kunnen er maar niet genoeg van krijgen. Onderweg zien we ook nog pinguins en een zeeleeuw zwemmen. Midden op de open oceaan. This realy is big fun!

De 3 olanda zijn de enigen die luisteren naar de gids. Spaanssprekend excursie volk slaapt de hele dag in de bus. Als beloning krijgen we extra uitleg en mogen delen in de mate. Ook hoef ik maar te kikken en we maken een fotostop. Thx Daniel!

In Punta Tombo leeft de grootste pinguinkolonie van het continent, circa 800.000 stuks in het hoogseizoen. Allemaal Magellaan pinguins. Het mannetje arriveert als eerste en zoekt zijn nest van vorig jaar op. Het vrouwtje komt een paar dagen later. Na 2 weken legt het vrouwtje 2 eieren. Man en vrouw houden om de beurt de eieren 2 dagen warm in een buideltje op hun buik. De ander zoekt eten in zee.

Na 45 dagen wordt het kuiken geboren. Die krijgen vervolgens 85% van het eten dat de ouders verzamelen. De eerste dagen zitten ze nog in de buidel. In 3 maanden tijd groeien ze van 7 cm naar 45 cm en krijgen het gewicht van een volwassenpinguin. Als de jongen uitzwemmen naar Brazilie (waar ze niet aan land gaan) blijven de ouders nog een paar weken om aan te sterken en nog 1x met elkaar te vrijen. Daarna zwemmen ook de ouders naar Brazilie. Pinguins zijn 5 jaar nog kind en zoeken al vanaf het 1e jaar bij terugkeer naar hun geboortestrand een levenspartner. Ze worden gemiddeld 30 jaar oud en blijven meestal hun hele leven een stelletje. Romantisch dus.
Ze zien er zo lief uit, dat je blijft knippen met de camera. Erik heeft een grote pinguin knuffel gekocht en wil alle andere pinguinsoorten ook zien in zijn leven. A man with a mission.

In Gaiman (een settlement van rond de vorige eeuwwisseling van Welsh) houden we high tea bij Ty Gwen. Heerlijke taartjes en lekker veel thee!

Onderweg hebben we een mate kopje en lepeltje gescoord en drinken in het apartement echte mate. Leuk.

Peninsula Valdes

29-12-2007 Vandaag op excursie naar het Peninsula Valdes. De bus pikte ons om 8.30 u op bij het hotel tot grote "vreugde" van Erik en Jeroen die net een paar uur lagen te slapen. Maar bij het zien van de zeeleeuwen (Lobo Marino), zeeolifanten (Elefante Marino) en pinguins (Pinguino de Magallanes) is alles wel weer goed. Zeeleeuwmannetjes wegen zo'n 350 kg en meten 2,30 meter. En dan voel ik me te zwaar....

De orca's die hier leven voor de kust komen soms naar het strand om een zeeleeuw te vangen. Nergens ter wereld doen orca's dat. Zo'n 10% van de orca's doet dit voor de hele groep. Jonge orca's leren dit doordat zij spelen met gevangen zeeleeuwen. Ze "volleyballen" ermee. Jeroen voelt zich helaas tijdens etenstijd helemaal niet goed worden. In Puerto Piramides gaan we dus maar niet mee het water op (er zijn geen walvissen meer) maar zoeken een lekker terrasje in de schaduw op en versturen in een telefoonkantoortje een mailtje aan thuisfront dat we nog in leven zijn. Dan rennen naar de bus.

Ook gespot: guanaco's (familie van de lama, de elpaca, kameel en dromedaris), pichu's (gordeldierfamilie met staartje) en mara (lijkt een supergrote haas, maar is verwant aan de cavia).

's avonds eten Jeroen en ik pizza bij Ambigu. Zalig.

Tren Patagonico

We zijn eindelijk aangekomen in puerto madryn. De Tren de Patagonico had 17 uur vertraging!! De eerste keer was het krijtbord veranderd van 17 naar 19 uur. Vervolgens van 19 naar 21 en de laatste stand bleef hangen op 23 uur. Handig zo'n krijtbord. Jack maar slepen met onze koffers van en naar appartement. We konden daardoor wel het chocolademuseum nog bezoeken waar ook prinses Maxima de dag ervoor was en met Jack en Mariella lekker eten bij een leuk restaurant op het station dat heel toepasselijk "in afwachting van de trein" heet: Hasta quel legue elt ren. Het enige treinstation dat ik ken met een wijnkelder! http://www.hastaquellegueeltren.com/.

Rond middernacht mochten we instappen. De uitdrukking "iemand even naar de trein brengen" heeft voor Jack een geheel nieuwe betekenis gekregen. Om kwart over 2 verlieten we het station door mechanische pech aan de locamotief. Bij het eerste station was het alweer mis en bleven we 6 uur staan om te wachten op gereedschap. Daarna paar uur heel langzaam rijden terwijl er een auto met ons meereed!!! Dat geeft vertrouwen.

We rijden door verlaten gebieden. Her en der een "stationnetje" waar in de middle of nowhere mensen in en uit de trein stappen. Het is stoffig, droog, leeg. Wat een weidsheid, wat een eenzaamheid. Zou ik het volhouden in zo'n gebied te wonen?

Vervolgens stond gelukkig in San Antonio de Oueste onze taxi service klaar. ondanks 3x vragen vond de chauffeur Walter het niet nodig om te tanken, zodat we 100 km van San Antonio in de middle of nowhere (10 km van tankstation in woestijn) strandden. Na 20 minuten 2 auto's die ons passeerden met 140 km/u. Politie gebeld. Intussen kreeg Walter een lift. Toen politie met zwaailichten arriveerden mocht ik in mijn kippespaans uitleggen dat hij NIET mijn man was en dat ik NIET naar het benzinestation ging rijden want dan zou hij denken bij terugkomst dat zijn auto was gejat. Walter kwam retour met de andere auto. De politie hielp ons met een tankje benzine. In plaats van te zuigen aan het slangetje, blies Walter. Hele politieagent onder de benzine. Maar ze bleven vriendelijk. Stond dus midden in de nacht argentijnse politiemannen te kussen. Je moet wat he om thuis te komen. (voor wie dit niet gelooft: bij terugkomst in nederland komt foto op de blog!)

het hotel verwachtte ons pas een week later, maar de vriendin van jack had geregeld dat we toch konden slapen. zitten nu in een 8 persoons apartement met retro 70's inrichting. of zou het origineel zijn?

In HEEL PATAGONIE geen telefoonontvangst. We zijn nu duidelijk in de onbewoonde gebieden aangekomen. Minder dan 1 inwoner per vierkante KILOmeter!!!

Golf Arelauquen

27-12-2007 Koffers pakken en alles in de Chevy Corsa prakken. Keurig op tijd arriveren we bij Jack en rijden naar de golfclub. www.arelauquen.com

Jack en ik lopen 9 holes en genieten vooral van het mooie weer en het uitzicht. Erik en Jeroen krijgen les van een pro en gaan daarna 150 ballen erdoor heen meppen op de driving range.

We lunchen lekker op het terras van het clubhuis. We spreken kort met dame van de NL ambassade van Nicaragua (vorige plek Bolivia) die hier een huis heeft gekocht. Ze deelt ons enthousiasme over Argentinië en de Argentijnen. We hebben volgens haar het beste nog te goed nl. El Cayafate. We woren steeds nieuwsgieriger.

Onderweg stoppen we bij een grot met Mariabeeld, waar honderden dank-plaatjes hangen van mensen die Maria om een gunst hebben gevraagd.

Nog even een rondje zwemmen bij Jack in de tuin en dan naar de Tren Patagonico.

Siete Lagos

26-12-2007 Vroeg op pad, helaas beetje weg kwijt in Bariloche (rijden naar het zuiden i.p.v. het noorden). Maar uiteindelijk toch de weg gevonden richting Neuqen. Het "echte" Patagonië ontrolt zich voor ons. Kale heuvels, bomen die met al hun takken in één richting staan vanwege de harde wind.

Heel veel meren. Prachtige rivieren die snelstromend van meer naar meer het water vervoeren. En wat is het wijds. Langs de weg staan kilometerbordjes. We komen tot paaltje 2175. Waar is deze weg in vredesnaam begonnen? Dat moet ik maar eens opzoeken thuis.
Van de nationale route 40 nu richting Junin de los Andes. En jawel: lama's in een graslandje. Raar idee om hier rond te rijden in de Andes. Iets dat je alleen kent van aardrijkskundeles en tv. De condors laten het op het "observatoria des condors" afweten, maar mooi is het er wel. In Junin vinden we per ongeluk het enige redelijke restaurant als we de Lonely Planet moeten geloven. Hoewel per ongeluk: ik heb hier natuurlijk wel een zekere aanleg voor.

Volgende dorpje is San Martin de los Andes. Het gebied waar we door rijden is schitterend. Om de paar minuten MOET er een foto worden gemaakt.
Helaas heeft de Argentijnse overheid besloten dat de weg van SM de los Andes tot en met Villa Angostura nodig gerenoveerd moet worden, dus rijden we 65 kilometer door wegwerkzaamheden (hobbel, hobbel, hobbel, hobbel en een stof..........). In Villa Angostura zijn we dan ook wel toe aan een verfrissing. Bier lokt, maar toch maar een Licuado genomen. Mmmm.

Terug in Bariloche staan er krap 500 km op de teller en zakken we in het huisje op de bank neer.

Cerro Cathedral + Familia Weiss

25-12-2007 We zitten nog bommetje vol van de Asodo, dus het ontbijt slaan we min of meer over. Het is een slow moving day. Allemaal een beetje sloom van het late naar bed gaan. Of is het de drank?

We rijden naar Cerro Cathedral. Een bergpiek van 2800 meter, die allerlei gekke uitsteeksel heeft waardoor het een beetje op de Notre Dame lijkt. De weg ernaar toe is mooi. We zien een grote roofvogel met kromme bek zitten langs de kant van de weg met prooi. Opzoeken wat het is........ Een poging een foto te maken mislukt. Hij gaat er vandoor. In het wintersportplaatsje van Cerro Cathedral ziet alles eruit zoals in een normaal wintersportplaatsje - skischolen, liften, apresski barretjes.

Het is alleen 31 gr boven nul. In de schaduw op een terrasje drinken we geweldige liguados frambesco en durasno (wat zit daar nou in? mango, sinasappel gokken we) en eten we heerlijke nachos met gegrilde kaas. Helaas is de stoeltjeslift dicht i.v.m. kerst dus we kunnen niet omhoog.

Terug nemen we een paar binnendoor weggetjes. Dit brengt ons naar een rode zanderige helling van 20 gr waar onze Chevy Corsa vrolijk vanaf glijdt. Ik bid dat het GEEN doodlopende weg is, want omhoog komen we nooit meer. Na nog kilometers hotsen over een grindpad komen we gelukkig weer in de bewoonde wereld.

Ons kerstdiner eten we bij restaurant Familia Weiss. Gebouwd in zwitserse chaletstijl. We kijken naar een tangoshow en tangozanger. Voortreffelijk eten!

Feliz Navidad

24-12-2007 We melden ons bij Jack en Mariella voor het vieren van kerstavond met een Asodo - een BBQ die uren voorbereiding vergt en waar het vlees mmmmmmmmmmmmals van wordt. In de warme tuin met zwembad is het je nauwelijks voor te stellen dat het kerst is. Gelukkig staat er een kerstboom in het tuinhuisje om ons wel in de stemming te brengen. We drinken voor het eerst de beroemde mate, een kruidenthee die je drinkt uit speciale bekertjes met een soort metalen filterrietjes. Wij krijgen de noord-argentijnse variant - koud met sap. Lekker.

Er zijn ook vrienden van Mariella vanuit haar schooltijd in Corrientes - Adolfo en Noelle. Zij spreken geen Engels en wij amper Spaans, dus heeft Mariella de schone taak om simultaanvertalingen te doen. Uiteraard leren wij hen allen als tegenprestatie de nodige Nederlandse woorden hetgeen leidt tot hilarische uitspraken van sommige woorden. Nooit gedacht dat de ¨u¨ zo moeilijk uit te spreken was als je niet uit Nederland komt. Verder blijkt ons gebaar voor ¨gek, gestoord¨ (vuist maken voor je voorhoofd langs) ze helemaal in de slappe lach te krijgen, terwijl hun gebaar ervoor (vinger draaien bij de tempel van je hoofd) bij ons gebruikt wordt als je zegt ¨koppie, koppie¨ dus het tegenovergestelde van gek. Kun je als Olander mooi de mist mee in gaan.

Om 12 uur wordt er getoast met onze Mumm en wenst iedereen elkaar Feliz Navidad. Ook familie en vrienden worden gebeld. De argentijnen zijn verbaasd dat Nederlanders hun familie niet op kerstavond om 12 uur bellen. De arme mensen zouden denken dat er een ongeluk of iets anders vreselijk is gebeurd. Zo zie je maar weer hoe locale gewoontes verschillen.

We hebben heel veel plezier gehad met onze vrienden en ik hoop zeker ze een keer terug te mogen zien in Nederland. Dan gaan we traditioneel Nederlands eten lijkt me.